Stipple engraving

20 December 2010 § Leave a comment

Stipple engraving is a form of intaglio printing where an image is build up out of stipples. The term ‘stipple engraving’ mostly refers to the technique ‘developed’ in England in the 1760’s by William Wynne Ryland and Francesco Bartolozzi (and Italian active in England), but was around much longer. While the ‘dotted manner’ was used as early as the regular engraving, it was only used as part of line engravings. But there are few exceptions like the Dutch goldsmith Jan Lutma junior who made engravings ‘opus mallei’, using only an awl, which made a much clearer dot then a burin.

With the exception of Jan Lutma, advanced stipple engravings didn’t exist until the second half of the eighteenth century when it developed from the crayon manner and the use of a combination of etching and engraving techniques. The stipple engraving became very popular in England, especially in combination with coloring 1a la poupée, but the technique didn’t receive much following in the rest of the world.

literature:

SALAMAN, M.C. The old engravers of England in their relation to contemporary life and art (1540-1800). London, Paris, New York and Melbourne: Cassel and Company, 1906. pp. 203-218.

HARVEY, F. ‘Stipple engravings as practised in England’. In: Print Collector’s Quarterly 17 (1930). pp. 48-71.

LINDEN, F. van der. Grafische technieken. De Bilt: Cantecleer, 1970. pp. 118-119.

GASCOIGNE, B. How to identify prints. A complete guide tot manual and mechanical processes from woodcut to inkjet. High Holborn: Thames & Hudson, 2004. 14b.

JV

Advertisements

Kopergravure

7 November 2010 § Leave a comment

(Ook wel: lijngravure of chalcografie. Engels: Engraving (copper/line), Duits: Kupferstich, Kupferschnitt, Frans: Gravure au burin)

De burijn, en de manier waarop deze gebruikt wordt.

De kopergravure is een diepdruktechniek waarbij in koper gegraveerde prenten op papier worden gedrukt.         
            Voordat de techniek van het graveren in Europa werd gebruikt, was deze techniek in Azië en India al lange tijd bekend. Het graveren op metaal om daar afbeeldingen op papier van te maken is echter een Europese uitvinding van omstreeks 1450. In Azië en India werd de graveertechniek hier niet voor gebruikt. 
            De uitvinding van de kopergravure is moeilijk aan een iemand toe te schrijven. De Italiaanse goudsmid Maso Finiguerra wordt rond 1460 door de kunstschilder en schrijver Vasari genoemd als de uitvinder, maar in Duitsland zijn al in 1446 kopergravures vervaardigd. Het lijkt er dus op dat de techniek in zowel het noorden als het zuiden van Europa in het tweede kwart van de vijftiende eeuw onafhankelijk van elkaar is ontstaan. Vroege Italiaanse kopergravures vertonen veel overeenkomsten met zogenaamde nielli. Dit zijn in metaal gegraveerde beelden waarvan de groeven opgevuld zijn met een zwarte stof (niello is Italiaans voor zwart). De niellotechniek was al lang bekend en werd al tijden toegepast om kostbare voorwerpen mee te versieren. De kopergravure en de edelsmederij zijn zowel in Italië als in Duitsland nauw met elkaar verbonden. In beide landen zijn de meeste graveurs uit de vijftiende eeuw ook werkzaam als goudsmid en tot ver in de zestiende eeuw worden vaak kunstig gesmede voorwerpen op kopergravures afgebeeld. Daarnaast is ook het voornaamste instrument van een graveur (de burijn) afkomstig uit de edelsmederij. « Read the rest of this entry »

Crayon manner

3 November 2010 § Leave a comment

 

Beeld van een jong meisje door Gilles Demarteau. ´Farbstich in Crayonmanier´ naar François-André Vincent

In het Nederlands heet deze illustratietechniek de crayonmanier, ook wel potlood- of pastelmanier. In het Frans heet de techniek manière crayon en in het Duits Crayonmanier.

De crayonmanier valt onder de manuele diepdruktechnieken. Het is een etsprocedé en werd speciaal ontwikkeld in de 18e eeuw om facsimilés van krijttekening na te maken. Als men een krijtlijn onder een loep bekijkt, blijkt deze te bestaan uit een aantal stippen. Krijt dringt namelijk niet in papier, zoals vloeibare inkt dat doet. Bij de crayonmanier bestaat de lijn die ontstaat uit het grafische procedé (de lijn die uiteindelijk te zien is op de afdruk dus) ook uit een reeks stippen. Daarom is het dus een ideale manier om krijttekeningen na te maken. Naast voornamelijk krijttekeningen werden ook pastelwerken en olieverfwerken nagemaakt met de crayonmanier. « Read the rest of this entry »

zinc etching

14 October 2010 § Leave a comment

zinc etching

Dutch: zinkets

category: manual intaglio printing

 Originally and for a long time only copper plates were used for etching. In the 19th century zinc and steal sometimes took the place of copper. Already in the late 18th century zinc etching became known. It is uncertain who first invented that zinc was fittable for etching techniques. Probably the use of zinc came forth of the search for less expensive production processes. Zinc is significantly cheaper than copper and in combination with a higher account of book production for a printer the use of zinc in stead of copper can be cost saving.

Nevertheless etching in zinc brings some differences according to etching in copper. Not only zinc is cheaper then copper, but also considerably softer and therefore not applicable for aquatint or dry point. Because of this softness a maximum of about 200 prints can be made of one zinc plate, which is a disadvantage for a high impression. This objection was taken away when the technique of electro-metallurgy was discovered, through which the zinc plate can be covered with a copper coating. Zinc also has a rougher structure and therefore it is more difficult with zinc then with copper to clear the plate from redundant ink before printing. « Read the rest of this entry »

Sugar aquatint

12 October 2010 § Leave a comment

Sugar aquatint by Maureen Booth

Sugar aquatint (sugar lift, lift ground process, aquatint de sucre, Dutch: suikeraquatint, suikerets) is a “reservage” illustration technique that belongs to the intaglio-etching printmaking family. It is considered a variation on the sugar etch. « Read the rest of this entry »

Aquatint

9 October 2010 § 2 Comments

Aquatint (dust ground) by F. Goya

Aquatint (aquatinta, gravure au lavis, Dutch: aquatint, watertoon) is an illustration technique that belongs to the intaglio-etching printmaking family. It is called aquatint because it resembles the wash drawings made by water colourists. The technique’s main function was to reproduce these colour wash drawings.

Technique description
In short, an aquatint is the result of acid affecting a copper plate which is covered with a not fully closed ground. The covered parts result in small white dots, which are hardly visible when taking a glance look. The aquatint is recognizable by its granular structure and its variation in grey tones with clearly visible transitions; there is no fluency.
« Read the rest of this entry »

Soft ground etching

6 October 2010 § Leave a comment

Een veer in vernis mou. Door grafisch atelier Nimart

In het Nederlands wordt deze illustratietechniek vernis mou genoemd, ook wel zachte vernisgravure. In het Duits noemt men deze techniek Weicher Grund.

In het jaar 1620 vond Dietrich Meyer de vernis mou uit. Deze illustratietechniek behoort tot de chemisch-manuele diepdruktechnieken. Er wordt op een metalen plaat (vaak koper) een dun, warm laagje zachte etsgrond/vernis uitgerold. De plaat moet ontvet en schoon zijn. De zachte etsgrond kan zelf gemaakt worden door bijenwas, terpentine, vaseline, gesmolten schapenvet of dikke smeerolie samen te smelten met een normale etsgrond (die uit was bestaat), hars en een kleurstof (butimen). Een plaat die al ooit gebruikt is voor etsen, kan bedekt worden met harde etsgrond (om de lijnen op te vullen) en vervolgens met zachte etsgrond zodat er nogmaals mee geëtst kan worden. « Read the rest of this entry »

Where Am I?

You are currently browsing the Intaglio (Diepdruk) category at PRINTING ILLUSTRATED.