Photo-lithography

20 December 2010 § Leave a comment

With the emergence of lithography and photography in the early nineteenth century, experiments to combine both techniques began in the second half of the century.
A photograph could be made of any ordinary drawing or document and light-sensitive gelatine could be exposed to light trough the negative. The gelatine would harden according the negative and could then be inked and transferred to stone. It was also used with exposed albumine directly on the stone, afterward the stone was inked and only the hardened parts absorbed the ink. Both methods made it very easy to make reproductions of existing prints, drawings and manuscripts and it’s nearly impossible to separate a lithographically from a drawing on transfer paper.
At first only pure black and white where possible, but in the 1880’s it became possible to achieve tonal effects trough cracks in the gelatine. With these so called ink-photo’s, instead of printing it directly from the gelatine as a collotype, it was transferred to stone, losing some of the colloptype quality but with the advantage of the speed and low costs of lithography.

literature:

KRÜGER, O. Die lithographischen verfahren und der offset-druck. Leipzig: F.A. Brockhaus, 1926. pp. 22-77.

WALLIS, A brief history of photographic reproduction processes (up to 1939). Photography’s coming of age. Collotype. Photo-lithography. Lithoprinter 5 (1962): 653-654, 733-737; 6 (1963): 67-70, 105-108.

LINDEN, F. van der. Grafische technieken. De Bilt: Cantecleer, 1970. pp. 197-201.

TWYMAN, M. Breaking the mould: the first hundred years of lithography. London: British Library, 2001.

GASCOIGNE, B. How to identify prints. A complete guide tot manual and mechanical processes from woodcut to inkjet. High Holborn: Thames & Hudson, 2004. 41.

JV

Anastatic print

15 December 2010 § Leave a comment

De Nederlandse term voor deze techniek is anastatische druk. Ontleend van het Griekse woord ‘anastatis’ dat ‘herrijzenis’ betekent.

Anastatische druk van een tekening van John Johnson. Gedrukt door R Appel´s anastatische drukpers

Deze illustratietechniek valt onder de manuele vlakdruk. Met de anastatische druk kunnen oude prenten gereproduceerd worden. Het doel is om de prenten te verveelvoudigen op lithografisch steen of metaal. Binnen de anastatische druk kan een onderscheid gemaakt worden op basis van de oude prenten en hun nieuwe afdrukken. Er zijn drie groepen te onderscheiden:
                1) De druk die moet worden overgedragen behoudt dezelfde kleur als de oude prent
                2) Het origineel wordt voorzien van nieuwe kleuren
                3) Al het overige dat gebeurt met de druk

 De prent wordt in verdund zwavelzuur gedoopt en vervolgens met stijfsel bestreken. De drukinkt van de oude prent neemt het zwavelzuur en het stijfsel niet op, terwijl het onbedrukte gedeelte van het papier dat wel doet. Vervolgens worden watten gedrenkt in een mengsel van terpentine en schapenvet en daarmee wordt de prent bestreken. Het gedeelte dat droog gebleven is (dus het gedeelte op de oude prent dat bedrukt is) neemt het vet en de terpentine op. Vervolgens wordt het beeld in de pers op een gladde steen overgezet. Oudere drukken van bijvoorbeeld een houtsnede kunnen zo dus op steen worden overgezet.

Uitvinding
Rond 1870 vond P. van de Weijer deze reproductiemethode uit om oude prenten van Dürers houtsneden te reproduceren. De uitvinding wordt ook wel toegeschreven aan de Duitser R. Appel en Senefelder had over een soortgelijke druktechniek geschreven. Dit was echter niet precies dezelfde druktechniek als de anastatische druk.

Literatuur
Albert, August. Technischer Führer durch die Reproduktions-Verfahren und deren Bezeichnungen. Halle a. S.: Verlag von Wilhelm Knapp 1908.

Gascoigne, Bamber. How to identify prints. A complete guide tot manual and mechanical processes from woodcut to inkjet. High Holborn: Thames & Hudson 1986.

Linden, Fons van der. Grafische technieken. De Bilt: Cantecleer 1970, p. 178.

Chromolithography

18 October 2010 § Leave a comment

Nederlands: Chromolithografie
Engels: Chromolithography
Duits: Chromolithographie
Frans: Chromolithographie

Chromolithografie is de verzamelterm voor de verschillende technieken waarmee het mogelijk is lithografieën in kleur te drukken.
            In de jaren tien en twintig van de negentiende eeuw werd al geëxperimenteerd met het drukken van lithografieën in kleur. Vanaf 1840 werd de techniek steeds vaker toegepast voor illustraties. Verschillende methoden werden hiervoor gebruikt, die worden samengevat onder de naam chromolithografie. De term behelst dus verschillende technieken van kleurenlithografie, maar wordt over het algemeen alleen gebruikt voor de ‘commerciële’ lithografie, waarbij lithografische kleurendrukken die als kunstobjecten zijn vervaardigd buiten beschouwing worden gelaten. « Read the rest of this entry »

Tone lithography

12 October 2010 § Leave a comment

Tone lithograph by Alexandre Calame

Tone lithography (Dutch: toonlitho, tintlitho, getinte litho) is a lithographic colour printing technique that belongs to the manual planographic printmaking family. It is one of the earliest lithographic colour printing methods. It is called tone litho because for this technique only one stone containing the tone or tint is used – contrary to the traditional colour lithography and the “tintkleurenlitho” where it is common to use several tones.

Technique description
For making a tone litho, two stones are used. One stone contains the illustration, the other contains the tone or tint. Lithographic chalk or tusche is used to apply the illustration and the tone to the separate stones. Two “drukgangen” are necessary to make the tone litho; the tone is applied during the first “drukgang”, and the illustration during the second.
« Read the rest of this entry »

Paper lithography

12 October 2010 § Leave a comment

Paper lithograph by Alexander Archipenko

Paper lithography (lithography on paper, lithographie sur papier, Dutch: papierlithografie) is a lithographic printing technique that belongs to the manual planographic printmaking family. Instead of applying the drawing directly to the stone – as with the traditional litho – the drawing is first made on paper and then transferred to the stone.

Technique description
The first step in making a paper litho is to draw the desired image on a paper with a greasy material like tusche or chalk. After the drawing is made, the paper is put between moistened papers for several hours. This is done to make sure that the paper absorbs a sufficient amount of water, but without getting too wet. « Read the rest of this entry »

Where Am I?

You are currently browsing the Planographic or surface printing (Vlakdruk) category at PRINTING ILLUSTRATED.